Stokstaartjes

   
Stokstaartjes leven in een hiërarchie, elk individu in hun groep heeft een
afzonderlijke taak. Sommige dieren zijn wachters en staan op de uitkijk.
Er is altijd minstens één wachter actief in de groep, wachters staan ook
altijd hoger dan de rest zodat ze een beter zicht hebben, ze steunen daarbij
op de achterpoten en op de staart. Ze kunnen verschillende alarmsignalen
geven: een fluitend geluid, dat 'opgepast' betekent, en een blaffend geluid,
waarna de waarschuwer en de rest van de groep rennen voor hun leven. Tal
van diersoorten profiteren mee van de waarschuwingen van stokstaartjes, ze
worden daarom ook wel 'de schildwacht van de woestijn' genoemd. Een wachter
beschikt over een goed gezichtsvermogen en kan al op grote afstand een
ongevaarlijke gier onderscheiden van hun grootste vijand, de arend. Verder zijn er
ook nog jagers en babysitters die de kleintjes in het oog houden als hun ouders er
niet zijn. Bij gevaar gaan alle stokstaartjes fanatiek graven; dit doen ze om een
stofwolk te creëren die het roofdier op de vlucht jaagt. Als de aanvaller aanhoudt,
voeren ze schijn en echte aanvallen uit, waarbij ze spugen en bijten. Als ze aan de
verliezende hand zijn en op de rug liggen, tonen ze hun tanden en halen agressief
uit met hun klauwen.
Wikipedia®